[Eerst de vorige post “Mijn computers” lezen aub.]

Het idee gaat als volgt:

De stad Gent betaalt mij een loon en geeft mij een ruimte ter beschikking. In die ruimte richt ik een computerherstelplaats in. Een beetje zoals de fietsherstelplaats. Mensen (vooral studenten) kunnen daar zelf aan computers komen werken, ik geef materiaal ter beschikking en gratis wisselstukken. Ik denk wel dat daar studenten op afkomen om geheugen en harde schijven te wisselen, of om backups te nemen en virussen weg te halen.
Er is ook begeleiding door een aantal computerherstellers die je op de goede weg zetten. Dat zijn werklozen die ik opgeleid heb.

Maar ik had het over gratis wisselstukken. Waar haal ik die? Op het containerpark! Op de containerparken in en rond Gent zet ik een overdekt kot (denk tuinhuis) waar mensen hun oude computers in kunnen zetten die mogen hergebruikt worden. Eén keer per week ga ik de oogst ophalen en die breng ik dan naar mijn herstelplaats. Daar volgt de triage:

• Kapotte computers strip ik voor onderdelen om in de herstelplaats te hergebruiken.
• Herstelbare computers herstel ik en zijn gratis ter beschikking van het OCMW die ze kan verdelen onder mensen die het kunnen gebruiken.
• Prachtige oude expemplaren gaan in mijn museum.

Uit mijn ervaring met containerparken WEET ik dat er genoeg onderdelen en volledig werkende computers weggegooid worden.

Studenten helpen, recyclage, werklozen aan het werk zetten, gratis computers voor minderbedeelden, … welke politicus kan hier aan weerstaan!?

En dat museum is dan mijn extraatje :-)

Van tijd tot tijd heb ik het over mijn computers. Ik heb namelijk een drang om computers te verzamelen. Niet zomaar computers, enkel klassiekers, dat spreekt!
Maar om de zoveel tijd doe ik ze dan weer allemaal weg omdat ze in de weg staan en gewoon stof staan te vergaren. Het is een cyclische beweging van kopen en weggooien en ik nader opnieuw een dal: de computers moeten weg. Ze nemen teveel plaats in mijn garage en het frustreert mij dat ik er geen plaats voor heb in mijn huis. Dus wil ik de bron van mijn frustratie wegnemen.

Ik kan het echter NIET over mijn hart krijgen om die mooie stukken naar het containerpark te brengen. Zeker niet als het regent. Want dan gaan ze koud hebben.
Een bezoek aan het containerpark houdt ook het risico in dat mijn humeur plots omslaat en ik meer oude computers terug meebreng van het containerpark, dan ik er afzet.

Dus ben ik eens gaan zoeken naar een computermuseum waar ik mijn computers eventueel aan zou kunnen doneren. En wat blijkt: dat BESTAAT NIET in België! Zo erg! Er moet daar toch een markt voor zijn! Deze veiling bewijst dat er nog mensen geïnteresseerd zijn in oude computers en hun verhaal.
In het buitenland bestaan er wel musea. In NL bijvoorbeeld, die aanvaarden ook donaties, maar ik moet ze opsturen en dat zie ik niet zitten.

Dan begint het natuurlijk terug te kriebelen om een computerherstelplaats op te richten. Kent ge dat idee nog? Het is een oudje, maar ik leg het graag nog eens uit in een volgende post.

Iets meer dan een jaar geleden is iedereen van Proximus verhuisd naar de Belgacom toren. Want Belgacom had Proximus overgenomen.

Het Proximusgebouw werd gehuurd en moest in zijn originele staat terug opgeleverd worden. En blijkbaar was dat casco. Want ze hebben er een jaar over gedaan om dat gebouw volledig te strippen.

Dat is ZO verspilling!

Dat gebouw stond perfect in orde met valse muren, verhoogde vloeren, bekabeling,…. En dat hebben ze er ALLEMAAL uit moeten halen. Maar de volgende huurder gaat dat weer allemaal opnieuw moeten laten installeren. Zo stom! 90% was volledig herbruikbaar. Een likje verf was het enige wat nodig was!

Het afgelopen jaar was het achter het Proximus gebouw dan ook elke avond aanschuiven om de containers leeg te halen.

• Psychologie studeren en dan een praktijk starten en mensen helpen.
• Treinmachinist worden. (max 1 jaar)
• Antroplogie studeren en dan kwalitatief marktonderzoek doen en de uitvinder worden van nieuwe successvolle marktonderzoekstechnieken.
• Baas worden van de website van een groot bedrijf.
• Parlementslid worden.
• In een redactie voor een TV programma werken. Liefst een programma van Woestijnvis natuurlijk. En ik zou liefst ook meer betaald worden dan de 100.000 ‘stagiairs’ die in die sector rondlopen.
• In een reclamebureau werken. Niet als copywriter of creative director, maar als liaison tussen de creatieven en het webteam.
• Business development. Bij een groot bedrijf. Nieuwe producten/markten zoeken en daar dan business cases voor maken.
• Projectleider zijn bij een evenementenbureau.
• Politieagent zijn (op de baan, tussen de mensen)
• Rechercheur bij de politie.
• Bij Flanders DC werken.
• Lesgeven over dingen waar ik echt veel van weet. Liefst wel niet aan kinderen, maar aan volwassenen en liefst volwassenen die al een job hebben.
• Ambulancier zijn (chauffeur).
• Genoeg geld hebben om 1 jaar niet te werken en full time mijn huis te verbouwen. Tot in de puntjes afwerken. Maar ik zou vooral genieten van met mijn handen te werken.

De manier waarop ik mij een jaar voorstel, heeft niets te maken met een kalender. Als ik mij een jaar visueel probeer voor te stellen, dan is dat niet opgedeeld in 12 blokken bvb.

Neen, mijn visuele voorstelling van een jaar dateert van voor ik kalender kon lezen. Het was ergens in het eerste leerjaar (denk ik) dat ik mij voor het eerst een jaar probeerde voor te stellen. De belangrijkste blokken die het jaar opdeelden waren vakanties en dat zijn dan ook belangrijke onderdelen van mijn visuele voorstelling.

Ik gebruik de voorstelling die ik toen gecreëerd heb nog altijd (stiekem) in mijn hoofd.

De tijdslijn van een jaar ziet er in mijn hoofd uit als de omtrek van een vierkant. Mijn jaar is dus in vier delen opgedeeld. Maar in tegenstelling tot wat ge zou kunnen verwachten loopt de indeling niet helemaal samen met de seizoenen.

Het ziet er ongeveer zo uit:

(klik hier voor een detail)

Het jaar begint voor mij onderaan rechts, op 1 september. Vandaar volg je de omtrek van het vierkant (als een tijdslijn) naar boven.

Zoals je ziet kloppen de proporties helemaal niet. Maar zoals het op dat schema staat, zo voelt het voor mij. De zomer voelt voor mij aan als 1/4 van een jaar. En na de paasvakantie duurt het veel te lang tot de zomervakantie :-)

Als Wannes iets flinks gedaan heeft op school (zijn jas zelf aandoen bvb), krijgt hij een leuk stempeltje op zijn hand.

Maar soms vraag ik mij af of dat wel de ECHTE reden is waarom hij een stempeltje krijgt.

Misschien willen ze op school gewoon uitchecken hoe vaak ik mijn kind was. Misschien houden ze schriftjes bij waarin ze minutieus noteren hoelang het duurt tot zo'n stempel afgewassen is. En als het langer dan twee dagen duurt, lichten ze de kinderbescherming in. En die maken een dossier op. En die komen naar mijn werk en slaan mij daar publiekelijk in de boeien voor kindermishandeling.

Dat klinkt misschien gek, maar het is uiteindelijk wel een katholieke school...

Daarom was ik elke stempel direct af. Voor de zekerheid. Desnoods was ik zijn handen drie keer op één avond. Die stempel moet de dag van de zetting nog weg!

Vandaag bedacht ik echter dat ze op Wannes zijn school ook wel zullen beseffen dat ik hen op het spoor ben. Dus misschien zetten ze stempels op minder zichtbare plaatsen. Of misschien gebruiken ze stempels de er uitzien als geboortevlekjes! Als ik de stempels niet zie, kan ik ze niet afwassen.

Ik heb vandaag al eens achter zijn oren gekeken. Er stond gelukkig geen stempel.

Maar mij gaan ze niet liggen hebben. Morgen stuur ik Wannes naar school van kop tot teen bestempeld met mijn eigen stempels.

Ha! Dat ze daar nog maar eens wijs uit geraken!

Beste filmproducenten,

Als ge een film maakt voor kinderen (een tekenfilm bvb), zout ge er dan kunnen voor zorgen dat volgende scène's ALTIJD aanwezig zijn?

- Het is koud buiten, dus de held doet flink zijn jas, muts en handschoenen aan. Ah ja, en de held heeft ook een wollen trui aan en zaagt niet dat het pikt.
- De held eet altijd de korsten van zijn boterhammen helemaal op.
- De held eet regelmatig een stuk fruit en van de vitamientjes krijgt hij extra kracht.

Dit zou de opvoeding van mijn kinderen fel vergemakkelijken. Ja, ik schrijf kinderen in het meervoud omdat ik sinds kort ook een dochter heb. Een zoon had ik al.

Deze ochtend had ik weer een probleemsituatie omdat Wall-E in de film nooit een jas aan heeft. Daardoor waren we bijna te laat op school. Gelukkig voor u heb ik kunnen argumenteren dat het in die film nooit sneeuwt en dat Wall-E in geval van sneeuw OOK een jas zou aandoen.

Maar u begrijpt dat het niet elke dag sneeuwt en dat ik niet elke ochtend energiek genoeg ben om uitvluchten te bedenken voor uw vergeetachtigheid.

Dus voor de toekomst, gelieve bovenstaande scène's nooit te vergeten. Kunnen we dat afspreken?

Alvast bedankt
Peter Van Hende

Deze ochtend had ik Wannes zijn broek nogal hard opgetrokken, waarop hij zei:

"Auw, mijn piemel doet pijn."

En daarna in het zieligste stemmetje van een drie-jarige:

"Je moet er een kusje op geven."

Dat is niet de eerste keer dat dat gebeurt (hopelijk wel de eerste keer dat ik erover blog) en ik schiet dan altijd in de lach. Daar wordt Wannes dan kwaad van natuurlijk en de situatie kan maar op twee manieren opgelost worden. Ofwel een kusje geven ofwel uitleggen wat een Dutroux complex is.

Dus ik heb een kusje gegeven.

Maar nu heb ik toch een lichte stress dat Wannes vandaag op school gaat gaan vertelen:
"Papa heeft een kusje op mijn piemel gegeven".

Wat kan ik doen om het tegen te houden? Als ik Wannes zeg dat hij dat aan niemand mag vertellen gaat hij waarschijnlijk rondbazuinen dat papa een kusje op zijn piemel gegeven heeft en dat dat een geheim is. Ik hoor het hem zo al fluisteren met zijn meest gewichtige gezichtsuitdrukking. Want geheimen vindt hij de max, al heeft hij nog niet goed begrepen dat ge dat ook niet moogt doorvertellen. Hem verbieden om het verder te vertellen is geen optie.

Ik zou de juf ook kunnen waarschuwen dat Wannes dat misschien gaat zeggen en dat ze dat mag negeren. Maar ik vrees dat er dan ook een vlagje naast mijn naam komt te staan.

Dus ik heb er mij bij neergelegd en ik verwacht elk moment de sociale dienst aan mijn deur.

Chance dat ik zo'n problemen niet zal hebben met mijn dochter!

[oude post die al een tijde in de wachtrij stond]

Kent ge dat? Dat ge met de auto aan het rijden zijt, in gedachten verzonken zijt en u plots afvraagt “Dat verkeerslicht 300m geleden, stond dat nu op rood of op groen?”. Op automatische piloot hebt ge ongetwijfeld het groene licht genomen, maar omdat ge het u niet kunt herinneren, hebt ge plots schrik dat ge iets verkeerd gedaan hebt.

Gisteren had ik dat op het werk.

Ik zat naar mijn computerscherm te staren en diep na te denken over de rode draad van een presentatie. Op een bepaald moment herinner ik mij dat ik een neusbeest gevangen had en het tussen duim en wijsvinger tot een bolletje begon te rollen alvorens het weg te smijten.

Het volgende dat ik mij kan herinneren is dat ik een rode draad voor mijn presentatie gevonden heb en dat het snotbolletje weg is. Maar ik kan mij niet herinneren HOE dat snot verdwenen is en waar naartoe!

• Heb ik het in de vuilbak gegooid?
• In een zakdoek geplakt?
• Ik mag hopen dat ik het niet heb opgegeten! Bah!
• Misschien heb ik het gewoon op de grond laten vallen?
• Of heb ik het onbewust onder mijn bureau geplakt?

Bij die gedachte bevriest mijn houding en begin ik onze landschapsbureau’s of te speuren om te zien of ik betrapt ben door één van mijn collega’s. Oef. Niemand heeft het gezien. Maar nu zijn er wel een paar die vreemd opkijken omdat ze mij schuldbewust zien rondkijken. Dan begin ik natuurlijk te lachen en wil niet uitleggen waarom. Het raadsel is compleet.

Het moet vreemd zijn om mij te observeren. Het ene moment ben ik nog in gedachten verzonken waarna ik plots rechtop ga zitten, de omgeving door spleetoogjes onderzoekend aftast en dan onverklaarbaar begin te lachen.

Mijn collega’s moeten echt soms denken dat ik gek ben.

[oude post die al een tijde in de wachtrij stond. Deze heb ik misschien ooit al gepost, maar ik ben het vergeten.]

De trein van Gent-Dampoort naar Brussel is een oud (gerenoveerd) model met banken. In tweede klasse zijn de muren aan weerszijde van de wagons versierd met een spiegelpatroon.

Vandaag was het enorm druk op de trein en zat iedereen knus naast elkaar op de banken. Omdat het nog vroeg was, lagen veel mensen te slapen. Anderen zaten een krant te lezen of dronken koffie.

Eén mevrouw echter, achteraan de trein, zat op haar knieën omgekeerd op de bank met haar gezicht naar de muur. Ze gebruikte de spiegels om haar make-up te doen.

Dat vond ik een prachtige uitbeelding van de hedendaagse rat-race. Die mevrouw had geen tijd gehad om haar thuis te schminken en deed het dan maar snelsenl op de trein. Prachtig.

Ik was de enige die het zag en ik had spijt dat ik geen goeie foto’s kan trekken.