Vandaag heb ik een nieuw woord uitgevonden toen ik (freudiaans?) het woord ‘memory’ verkeerd schreef:

Mamory: het zich herinneren of terugdenken aan een mooi paar borsten of een aantrekkelijke décolleté.

Eigenlijk zou iedereen FON moeten gebruiken. Fon, dat is communisme voor telecommunicatie en ik vind het de max. Fon stelt je in staat om je internetverbinding te delen met anderen. In ruil krijg jij dan toegang tot de internetverbinding van anderen! In de praktijk komt dat erop neer dat je als FON-lid toegang krijgt tot alle Wifi’s van de andere leden en omgekeerd. Gratis.

Fon zorgt voor de technische afhandeling en je kan op je twee oren slapen dat alles veilig geregeld is en dat niemand jouw gegevens kan zien of je op kosten kan jagen.

Het enige wat je moet doen is een FON-router kopen (je moet geen abonnement betalen!). Die zijn extreem goedkoop en je krijgt veel waar voor je geld.

Een aanrader! Ik heb het zelf wel nog niet gedaan, maar dat is enkel en alleen omdat de afwerking van het huisnetwerk pas in een latere fase van de verbouwing aan bod komt.

Als je echt vindt dat Telecombedrijven veel te duur zijn en geld verdienen op uw kap, dan is dit de beste oplossing om ze terug te pakken: een soort community-network.

Een tijdje geleden heb ik geschreven dat kleine kinderen een frisse geur nog niet van stank kunnen onderscheiden.

Awel, drie jaar en 11 maanden is het keerpunt:

W: “Papa, hebt gij overgegeven?”
P: “eeuh, neen.”
W: “Dat is raar, want ik ruik overgeefsel”

Tijd om mijn tanden eens te poetsen!

Als je zou denken dat er geen markt bestaat voor een film met ridders, Spiderman, Batman, een prinses en Buzz Lightyear, dan zit je fout.

Tips voor scenario’s kan je bij mij bekomen in ruil voor 1 avond babysit. Uw toekomstig doelpubliek zal gedurende de avond met veel plezier enkele plotlijnen met u delen.

Meer zelfs, ik zou er graag op aandringen dat die film gemaakt wordt. Want ik maak mij zorgen dat Wannes op den duur niet meer gaat geloven dat die film altijd uitverkocht is in de winkel en mij gaat dwingen om ernaar te vragen aan te kassa.

Ik heb drie dingen geleerd van mijn geschiedenisleraar uit het middelbaar:

1. ls ge een ander land wilt innemen, moet ge u niet alleen het territorium eigen maken, maar ge moet u ook in de bloedlijn innestelen. Spijtig genoeg betekent dat, dat legers werden opgedragen om vrouwen te verkrachten. Grof, maar dat gebeurt vaker dan je denkt en het verklaart veel geschiedkundige kronkels.
2. Volg het geld. Veel kan verklaard worden door de geldstromen te volgen. Of die nu afkomstig zijn van graan, ijzer, goud of olie: op een bepaald moment heeft iemand daardoor (te) veel geld en willen anderen dat afpakken.
3. De beste allianties ontstaan door het creëren van een gemeenschappelijke vijand. Zie WO1, WO2 maar ook recenter met o.a. de schurkenstaten en de “terroristen” wordt er vrolijk aan vijandcreatie gedaan.

Dankzij die drie regeltjes kon ik tijdens examens heel wat geschiedkundige evoluties reconstrueren in plaats van ze te moeten vanbuiten leren.

Nu vraag ik mij af of die regeltjes niet van toepassing zijn op de huidige Belgische politiek? Regel 1 is te grof en regel twee zou je bezwaarlijk de oorzaak van het probleem kunnen noemen. Maar misschien is regel 3 wel de sleutel tot een oplossing?

Als we nu eens een gemeenschappelijke vijand zouden creëren voor zowel Walen als Vlamingen!

Ik stel voor dat we hiertoe de Duitstalige gemeenschap opofferen. We duiden hen aan als vijand.

Het enige wat we moeten doen is een paar terreurdaden verzinnen en die dan afwisselend uitvoeren in Wallonië en Vlaanderen en dan opeisen als Duitstaligen. Bonuspunten als ge de Walen kunt raken op een plek waar ook Vlamingen affiniteit mee hebben en vice versa.

Ik voorspel dat Vlamingen Walen in recordtempo zullen verbroederen. De Duitstalige gemeenschap verkopen we aan Duitsland en met de opbrengst kunnen we de begroting rechttrekken. Bijkomend voordeel: onze kinderen moeten nooit meer Duits leren op school!

Over een paar jaar herhalen we dit scenario met Nederland. Die hebben toch echt wel te veel geld door al dat gas. Dat is toch oneerlijk? En zo arrogant dat ze zich ook altijd gedragen! Ze proberen zomaar Antwerpen te annexeren alsof het hun recht is en op doortocht naar Frankrijk zijn ze zeer luidruchtig en irritant in Wallonië en vertikken ze het op een deftige manier Frans te praten!

Op mijn werk gebruiken we (verplicht) Outlook voor onze persoonlijke agenda. Dat is vrij handig, vooral om vergaderingen te plannen, want je kan direct zien of mensen al dan niet vrij zijn. Bij het plannen van een meeting zie je dan blauwe balkjes op de tijdstippen dat de collega’s bezet zijn (of paarse wanneer ze ‘out of office’ zijn).

Dat is efficiënt, maar na verloop van tijd loopt je agenda als vanzelf vol met vergaderingen en heb je geen tijd meer om gewoon te werken.

De oplossing: je plant gewoon meetings met jezelf op vaste tijdstippen. Dat zijn dan de momenten waarop je rustig kan werken. Dat is planning-heaven voor onze georganiseerde medemens. Die gaan dan per project blokken tijd reserveren in hun agenda en alles mooi met kleurtjes coderen.

Minder slaafse mensen (die zich niet laten muilkorven door de dictatuur van de organisatie) vinden het na verloop van tijd echter moeilijk om die tijdsblokken een naam te geven. Dus gebeurt het al eens dat die “meetings met jezelf” een creatieve naam krijgen.

Dat is op zich niet zo een groot probleem.

Het wordt echter een probleem wanneer uw bedrijf overschakelt op een nieuwe versie van Outlook en (zonder dat aan te kondigen) ook de instellingen verandert, waardoor iedereen elkaar’s agenda kan zien.

Bij het boeken van een meeting zien de collega’s dan effectief de naam van de meeting inplaats van gewoon een blauw blokje…

En zo gebeurde het dat ik deze ochtend volgende mail ontving van een niet Nederlandstalige collega:

Hi,

I’d like to book a meeting with you, but your agenda is full. I see you have a lot of meetings for the project “Aan mijn fluit trekken” this week. Is there a possibility to move any of those meetings? If that’s not possible, maybe we can use one of your daily slots (9-9.30) labeled “kakken”.

Kind Regards,
Some collegue

Vandaag moest ik medicijnen kopen en ik zag wat ik altijd zie bij de apotheker: die man/vrouw schrijft op het doosje wanneer en hoeveel dat medicament genomen moet worden. Maar in feite is er geen plaats op dat doosje, dus worden het moeilijk te ontcijferen afkortingen die rond de bedrukte tekst en logo's op het doosje gekribbeld worden.

Hoe moeilijk kan dat zijn voor geneesmiddelenproducenten om de lay-out van die doosjes aan te passen aan de dagelijkse werkelijkheid?

1 kant van het doosje moet gewoon voorbehouden worden voor kribbels van de apotheker. Misschien kunnen ze zelfs al wat voordrukken zodat de apotheker enkel nog moet invullen. Iets zoals:

In te vullen door de apotheker:
Hoe innemen:
Hoeveel:
Wanneer:

Misschien koop ik gewoon te weinig medicijnen, maar ik heb nog nooit een geneesmiddelendoosje gezien dat op die manier "consumer centric" gelayout was. Als er iemand Marc Coucke zijn e-mailadres heeft, let me know.

Trouwens, nu ik erover nadenk, iets anders dat mij irriteert zijn die bijsluiters. Als je het flesje/tube/potje/.. uit het doosje hebt gehaald, dan is dat altijd een gedoe om dat weer in het doosje te krijgen zonder die bijsluiter op te frommelen. Als ge de slechte gedachte hebt om de bijsluiter open te vouwen en te lezen, dan is het zelfs ONMOGELIJK om die bijsluiter in dat doosje te krijgen.

Ik wil dus een app op mijn smartphone waarmee ik de streepjescode van het medicijn kan scannen en direct de bijsluiter te zien krijg. Dan hoef ik de papieren versie niet bij te houden.

(thomas: uw pa werkte toch aan zo'n database van bijsluiters, dat moet toch een koud kunstje zijn om zo'n app te maken?! Apps zijn hip, dus dat kan de marketingstunt van de eeuw worden. In die sector :-))

Een low-tech oplossing zou zijn om de bijsluiter aan het potje/flesje te plakken, onder het etiket. Je ziet dat tegenwoordig soms op verfpotten of zelfs drankjes. Dat is dan opgeplooid en vastgeplakt met post-it lijm zodat je het verschillende keren kan losmaken en terug vastplakken. Als je het losmaakt plooit het mooi open om te lezen (als een boekje) en na lezing plak je dat gewoon terug dicht.

Ik kan niet tegen de warmte. Pas op, ik ben wel fan van de zomer, maar alles boven de 25 graden is te veel. Ik word daar lastig van. Mijn ongemak wordt nog vergroot als er geen wolkje aan de lucht is en de zon keihard straalt, dan verbrand ik mij en krijg ik een zonneslag.

Kortom, hoe warmer het is, hoe zieliger ik ben.

Gelukkig wordt dat gecompenseerd door alle bikini’s, badpakken, decolletés en spannende topjes die bij warm weer tevoorschijn komen. Die fleuren mijn humeur weer helemaal op!

Vandaag vroeg ik mij plots af of dat wel toeval was. Misschien bestaat er een god die gedacht heeft “Peter kan niet tegen de warmte, dus we gaan er een borstenman van maken, zodat dat een beetje gecompenseerd wordt, anders gaat die jongen de zomer niet overleven”.

Mijn theorie is dus dat alle bleekhuiden de niet tegen de warmte kunnen, per definitie tettengekken zijn. Dat kan kloppen, want het omgekeerde is ook waar: zwarte negers zijn meestal billenmannen, getuige de vele hiphop liedjes over dat onderwerp.

Om mijn theorie te testen wil ik het opperwezen via deze weg laten weten dat het vandaag ZO warm is dat mijn humeur enkel op te krikken valt met monokini’s tijdens de treinrit naar huis.

Met al de vertragingen van de laatsten tijd, moet ik mezelf regelmatig kalmeren door de voordelen van het treinen nog eens op te sommen. En één van die voordelen is dat ge mensen tegenkomt waarmee ge dan kunt babbelen. Dat hebt ge niet als ge in de file staat.

Negen op de tien keer dat ik extreem te laat ben (en dus extreem lastig ben), kom ik iemand tegen op de trein waarmee ik dan een leuke babbel heb. En dan is mijn humeur ineens opgeklaard!

Afhankelijk van de tijdstippen waarop ik in het station verschijn, kom ik verschilende mensen tegen:

Voor 7u30: mensen die in Leuven werken
Voor 8u: juristen, en vogelaars die op tijd zijn
8u: mijn normale crew
Na 8u: zussen van vrienden en mensen die reizen organiseren
Na 8u30: lesgevers, assistenten en ngo medewerkers en vogelaars die te laat zijn
Na 9u: journalisten, mensen die in de AB werken
Na 9u30: politici

’s Avonds is het moeilijker om mensen tegen te komen, behalve op mijn gewone trein. Dan is de crew aanwezig.

Ik betrap mij erop dat ik op de trein soms studentes observeer in zomerse outfit en bedenk “Zou ik mijn dochter zo de deur laten uit gaan?”. Het antwoord is uiteraard “Ja”. Maar ik zal toch een opmerking moeten verbijten. Zeker als ge ziet hoe de jonge wolven op de loer liggen.