[oude post die al een tijde in de wachtrij stond]

Kent ge dat? Dat ge met de auto aan het rijden zijt, in gedachten verzonken zijt en u plots afvraagt “Dat verkeerslicht 300m geleden, stond dat nu op rood of op groen?”. Op automatische piloot hebt ge ongetwijfeld het groene licht genomen, maar omdat ge het u niet kunt herinneren, hebt ge plots schrik dat ge iets verkeerd gedaan hebt.

Gisteren had ik dat op het werk.

Ik zat naar mijn computerscherm te staren en diep na te denken over de rode draad van een presentatie. Op een bepaald moment herinner ik mij dat ik een neusbeest gevangen had en het tussen duim en wijsvinger tot een bolletje begon te rollen alvorens het weg te smijten.

Het volgende dat ik mij kan herinneren is dat ik een rode draad voor mijn presentatie gevonden heb en dat het snotbolletje weg is. Maar ik kan mij niet herinneren HOE dat snot verdwenen is en waar naartoe!

• Heb ik het in de vuilbak gegooid?
• In een zakdoek geplakt?
• Ik mag hopen dat ik het niet heb opgegeten! Bah!
• Misschien heb ik het gewoon op de grond laten vallen?
• Of heb ik het onbewust onder mijn bureau geplakt?

Bij die gedachte bevriest mijn houding en begin ik onze landschapsbureau’s of te speuren om te zien of ik betrapt ben door één van mijn collega’s. Oef. Niemand heeft het gezien. Maar nu zijn er wel een paar die vreemd opkijken omdat ze mij schuldbewust zien rondkijken. Dan begin ik natuurlijk te lachen en wil niet uitleggen waarom. Het raadsel is compleet.

Het moet vreemd zijn om mij te observeren. Het ene moment ben ik nog in gedachten verzonken waarna ik plots rechtop ga zitten, de omgeving door spleetoogjes onderzoekend aftast en dan onverklaarbaar begin te lachen.

Mijn collega’s moeten echt soms denken dat ik gek ben.