Deze ochtend had ik Wannes zijn broek nogal hard opgetrokken, waarop hij zei:

"Auw, mijn piemel doet pijn."

En daarna in het zieligste stemmetje van een drie-jarige:

"Je moet er een kusje op geven."

Dat is niet de eerste keer dat dat gebeurt (hopelijk wel de eerste keer dat ik erover blog) en ik schiet dan altijd in de lach. Daar wordt Wannes dan kwaad van natuurlijk en de situatie kan maar op twee manieren opgelost worden. Ofwel een kusje geven ofwel uitleggen wat een Dutroux complex is.

Dus ik heb een kusje gegeven.

Maar nu heb ik toch een lichte stress dat Wannes vandaag op school gaat gaan vertelen:
"Papa heeft een kusje op mijn piemel gegeven".

Wat kan ik doen om het tegen te houden? Als ik Wannes zeg dat hij dat aan niemand mag vertellen gaat hij waarschijnlijk rondbazuinen dat papa een kusje op zijn piemel gegeven heeft en dat dat een geheim is. Ik hoor het hem zo al fluisteren met zijn meest gewichtige gezichtsuitdrukking. Want geheimen vindt hij de max, al heeft hij nog niet goed begrepen dat ge dat ook niet moogt doorvertellen. Hem verbieden om het verder te vertellen is geen optie.

Ik zou de juf ook kunnen waarschuwen dat Wannes dat misschien gaat zeggen en dat ze dat mag negeren. Maar ik vrees dat er dan ook een vlagje naast mijn naam komt te staan.

Dus ik heb er mij bij neergelegd en ik verwacht elk moment de sociale dienst aan mijn deur.

Chance dat ik zo'n problemen niet zal hebben met mijn dochter!