Mijn ochtendritueel is strak getimed zodat ik zolang mogelijk kan slapen. Vanaf het opstaan gaat alles in een drafje. Toen ik deze ochtend de deur uit stoof en op mijn fiets sprong, viel ik op mijn gat, want mijn fiets was weg.
Gestolen! Uit mijn voortuin! In een straat zonder doorgaand verkeer!
Hij stond niet op slot, maar ik weiger te aanvaarden dat het daardoor mijn schuld zou zijn. Ik zet mijn fiets bewust niet op slot in mijn voortuin, dat is principieel. Ik wil in een maatschappij leven waar er geen fietsen gestolen worden in woonwijken. Dus zet ik mijn fiets daar ook niet op slot. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik mijn buren niet kan vertrouwen. De straat moet een uitbreiding van mijn woning zijn, ik wil mij niet opsluiten in mijn huis.
Gelukkig ben ik vergevingsgezind, anders zou ik dus mijn geloof in de maatschappij verloren hebben.
Zaterdag een tweedehands fiets gaan kopen die ik wederom slotloos aan mijn huis ga laten staan.
Hahaha. Peter, ge zijt onnavolgbaar! Ik vind uw uitleg zo goed en ontroerend dat ik denk dat je die uitleg het best in het groot op een bord schrijft en dat bord in uw voortuin zet. Zo maakt ge vast veel vrienden in de buurt. Ik zou toch meteen aanbellen als ik zo'n buurman had.
Bovendien, geen nachtelijke dief die niet in de lach schiet bij het lezen van uw bord. Wat er dan weer voor zorgt dat gij daar wakker van wordt en hem alsnog van uw erf kunt verjagen. Simpel, toch?
dat principieel zijn kost je geld.
thy should not trust thy neighbours (of zoiets).
Ah, da's handig om weten als ik nog eens een fiets nodig heb ;-)
Haha. Wat heerlijk om zoveel naïviteit te lezen. En dat is als een compliment bedoeld.
Nieuw commentaar posten