Eén van mijn favoriete bezigheden is gewoon naar mensen kijken. Ergens gaan zitten, kijken naar de passerende mensen en proberen die mensen te doorgronden.

De trein en het perron zijn plaatsen bij uitstek om aan PeopleSpotting te doen. Alle plaatsen waar mensen moeten wachten en de tijd doden eigenlijk, maar toevallig zit ik veel op de trein, dus dat is mijn actieterrein.

In het begin focust ge natuurlijk op decolletés en probeert ge u vrouwen naakt voor te stellen. Maar dat stadium ben ik al lang voorbij (uitgenomen een week of twee in de lente), het is te gemakkelijk.

In een volgend stadium probeert ge uit te vissen wat die mensen van werk doen en wat hun thuissituatie is. Dat doe ik nog steeds, maar ik koppel er ook nog een extra uitdaging aan vast:

• Proberen uitvissen hoe iemand er uit zou zien wanneer hij/zij oprecht lacht. Dat is een mooie gedachte, want lachende mensen zijn mooi.
• Bedenken wat die bepaalde persoon gelukkig maakt.

Maar de ultieme uitdaging is: proberen zien waarom iemand van die persoon zou kunnen houden. Dat vind ik echt de max. Ik ga als het ware op zoek naar het goede in al die mensen. Dat kan fysiek zijn of een karaktertrek. Als ik in een coupé zit vol lelijke mensen, is het niet makkelijk, maar ik vind ALTIJD iets waarvan ik denk “Dát is de reden waarom er iemand van die persoon houdt”. Daarna probeer ik mij in te beelden welk type mensen er van die persoon zou kunnen houden.

Soms ben ik er ZO van overtuigd van dat ik juist zit, dat ik die persoon wil aanspreken om het hem/haar te vertellen. Want veel mensen weten volgens mij niet wat hen aantrekkelijk maakt voor anderen en al zeker niet op welk type mensen ze zich moeten focussen.

Maar ik heb het vooralsnog niet gedurfd om iemand aan te spreken.

Deze ochtend, tijdens mijn fietstocht naar het station, merkte ik plots een fietser op in mijn ooghoek. Hij bleef de hele tijd irritant links achter mij rijden alsof hij aanstalten maakte om mij voorbij te steken. Maar hij deed het niet. Daar kan ik niet tegen. Het is ofwel VOOR mij, ofwel ACHTER mij. Dus ik ben sneller en sneller beginnen fietsen om hem dat duidelijk te maken.

Het was mijn schaduw.

Dat had ik pas door toen ik compleet buiten adem omkeek.

• Psychologie studeren en dan een praktijk starten en mensen helpen.
• Treinmachinist worden. (max 1 jaar)
• Antroplogie studeren en dan kwalitatief marktonderzoek doen en de uitvinder worden van nieuwe successvolle marktonderzoekstechnieken.
• Baas worden van de website van een groot bedrijf.
• Parlementslid worden.
• In een redactie voor een TV programma werken. Liefst een programma van Woestijnvis natuurlijk. En ik zou liefst ook meer betaald worden dan de 100.000 ‘stagiairs’ die in die sector rondlopen.
• In een reclamebureau werken. Niet als copywriter of creative director, maar als liaison tussen de creatieven en het webteam.
• Business development. Bij een groot bedrijf. Nieuwe producten/markten zoeken en daar dan business cases voor maken.
• Projectleider zijn bij een evenementenbureau.
• Politieagent zijn (op de baan, tussen de mensen)
• Rechercheur bij de politie.
• Bij Flanders DC werken.
• Lesgeven over dingen waar ik echt veel van weet. Liefst wel niet aan kinderen, maar aan volwassenen en liefst volwassenen die al een job hebben.
• Ambulancier zijn (chauffeur).
• Genoeg geld hebben om 1 jaar niet te werken en full time mijn huis te verbouwen. Tot in de puntjes afwerken. Maar ik zou vooral genieten van met mijn handen te werken.

De manier waarop ik leeftijdsverschil interpreteer, verandert met de jaren.

In de basisschool was de leeftijdsseggregatie het grootst. Kinderen die een jaar jonger waren, daar werd niet mee gespeeld. Eén jaar was een wereld van verschil.
Ik heb dat nu nog altijd als ik mensen tegenkom op Facebook die ook op mijn basisschool gezeten hebben. Als die een jaar voor of na mij zaten, dan heb ik het gevoel dat ik die totaal niet ken.

Op de middelbare school wordt het lakser. In het begin wordt nog steeds sterk gerekend in schooljaren, maar hou ouder je wordt, hoe meer activiteiten er plaatsvinden met belendende jaargangen en hoe meer kinderen al eens gedubbeld hebben. De streetcredebility op basis van graad wordt langzaam maar zeker vervangen door een streetcredebility op basis van levenswijsheid (zoals zelfstandigheid en ervaring in liefdesleven). Als ge in het derde middelbaar zat en al alleen naar T/W mocht en daar dan wat mensen van het andere geslacht binnendeed, mocht je zonder problemen meepraten met de zesdes.

Aan de universiteit heerst er een gevoel van vrijdheid. Iedereen is blij om verlost te zijn van het juk van de autoriteit en we vieren dat allemaal samen. Leeftijd is van ondergeschikt belang, iedereen is te druk bezig met ervaringen opdoen. Endaarbij is het systeem van credits en jaargangen onbegrijpelijk.

Nu ik 30 ben merk ik dat leeftijd meet adhv gezinssituatie. Mijn broer is in principe 4 jaar jonger, maar omdat zijn kinderen ouder zijn dan de mijne, heb ik eerder het gevoel dat hij ouder is dan mij.

Ik ben eens benieuwd wat mijn toekomstige maatstaven voor leeftijd gaan worden. Of ge al in de midlifecrisis zit? Het feit of ge uw eigen leeftijd nog kunt onthouden? Wie zal het zeggen!

Ik ben zeer ouderwets als het op scheefpoepperij aankomt. Dat ge een punt zet achter een relatie omdat ge de ware liefde elders gevonden hebt (of gewoon omdat ge mot krijgt thuis), daar heb ik alle begrip voor en moedig ik zelfs aan. Maar in vele gevallen is er een grijze zone tussen oud en nieuw lief waarvan mijn conservatieve kantje begint te jeuken. Ik heb het moeilijk met volgende dingen:

• Scheefpoepen. Zeker als er leugens en bedrog aan te pas komen. Als ge voelt dat het op is met de liefde moet ge het eerst uitmaken met uw lief alvorens er gevost wordt met uw vlam. Anders kwetst ge gewoon mensen omdat ge te laf zijt.
• Geen goede wil. Als ge voelt dat ge aan het vallen zijt voor iemand anders, moet ge toch eerst een beetje proberen weerstaan en proberen om uw originele relatie nieuw leven in te blazen. Kwestie dat ge niet voor elke crush een drama veroorzaakt.
• Als er kinders in het spel zijn moet ge twee keer nadenken. Ge moet niet samenblijven voor de kinders, maar ge moet ook geen extra kinders beginnen maken om de relatie te proberen redden. Dat loopt altijd verkeerd af.

(Ik besef dat ik makkelijk praten heb en dat het waarschijnlijk allemaal zo zwart/wit niet is, maar dit is een blog-post he, niet de bijbel.)

Wat heeft dit alles met de boekskes te maken?

Awel, ik heb het moeilijk als ik naar De Ochtend luister omdat er een zweem van affaireroddels hangt rond Thomas De Soete (en daarvoor rond Peter Van De Veire). Mijn conservatieve kantje speelt dan op, elke keer als desbetreffende presentatoren praten over relaties of lachen met de liefdesperikkelen van andere BV's. Dan denk ik "Gij moet spreken!"

Dat is natuurlijk oneerlijk van mijn conservatieve kantje, want de kans is groot dat die mensen niets te verwijten valt. Maar ik weet het dus niet en dan kan ik die mensen moeilijk mijn onvoorwaardelijke respect geven. Allez, ik lig daar niet van wakker he. Maar toch, er is ergens een kleine irritatie.

Daarom is het noodzakelijk dat ik in De Boekskes van naaldje tot draadje kan nalezen hoe de vork in de steel zit.

Volgende week ga ik eens naar de kapper.

Ik heb twee boeken gelezen op reis:

• Gloed van Sándor Márai
  Een oud boek (geschreven in 1941) over een tijdloos onderwerp (vriendschap) en ook heel vlot geschreven. Het voelt helemaal niet als een oud boek aan, misschien omdat de vertaling recent is. Beetje filosofisch over het leven en vriendschap, persoonlijk vind ik het fantastisch. Het speelt zich af in de kastelen van Oostenrijk-Hongarije in de 19de eeuw. Veel beschrijvingen die perfect pasten bij een kampeertrip aan de (kastelen van) de Loire.
• Datumloze dagen van Jeroen Br(au)/(ou)wers
  Een boek over een vader-zoon relatie. Niet echt een meeslepend verhaal (vond ik), het ontbreekt een beetje inhoud. Maar wel zeer goed geschreven en ook gewoon mooi.

Niets gelezen van wat mij aangeraden werd omdat ik geen tijd had om boeken te gaan kopen.

Mijn ochtendritueel is strak getimed zodat ik zolang mogelijk kan slapen. Vanaf het opstaan gaat alles in een drafje. Toen ik deze ochtend de deur uit stoof en op mijn fiets sprong, viel ik op mijn gat, want mijn fiets was weg.

Gestolen! Uit mijn voortuin! In een straat zonder doorgaand verkeer!

Hij stond niet op slot, maar ik weiger te aanvaarden dat het daardoor mijn schuld zou zijn. Ik zet mijn fiets bewust niet op slot in mijn voortuin, dat is principieel. Ik wil in een maatschappij leven waar er geen fietsen gestolen worden in woonwijken. Dus zet ik mijn fiets daar ook niet op slot. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik mijn buren niet kan vertrouwen. De straat moet een uitbreiding van mijn woning zijn, ik wil mij niet opsluiten in mijn huis.

Gelukkig ben ik vergevingsgezind, anders zou ik dus mijn geloof in de maatschappij verloren hebben.

Zaterdag een tweedehands fiets gaan kopen die ik wederom slotloos aan mijn huis ga laten staan.

Normaal gezien hou ik van alles wat met de trein te maken heeft. De ervaring, de infrastuctuur, de charme, het mensen-kijken, ... alles. Ik ben een fan en voor mij is de trein echt altijd een beetje reizen. Daardoor heb ik ook een hoge tolerantie voor vertragingen en andere treingerelateerde problemen.

Maar na een paar jaar pendelen met de trein, heb ik toch een paar irritaties gekweekt:

1. Aanhoudende vertragingen die wekenlang aanslepen. Vooral als ze onvoorspelbaar en slecht gecommuniceerd zijn.
2. Groepen mensen die voor 9u de trein nemen. Dat moet verboden worden. Zeker voor kinderen, ouderen en mensen die op vakantie gaan. Die zijn te vrolijk :-) Weet ge wat? Laten we dit uitbreiden tot iedereen die niet gewoon is om de trein te nemen. Die hebben voor 9u niets te zoeken op de trein.
3. Mensen die treuzelen als ze opstappen. Vreselijk. Het is vechten om een plaats en als je als eerste opstapt is het je plicht om snel door te stappen tot de verst mogelijke vrije plaats, zonder de treuzelen. Op die manier maken er veel mensen die achter u opstappen kans op een plaats. Als ge opstapt en dan de weg verspert bij de eerste vrije plaats, dan moet iedereen wachten en worden de vrije plaatsen ingenomen door mensen die langs de andere kant van de trein opgestapt zijn.

Ik wist niet dat er een principe naar mij genoemd was!

Ik heb gisteren mijn GSM uitgezet. Spijtiggenoeg ben ik mijn PIN-code vergeten en liggen mijn GSM papieren op mijn werk.

Tot maandag!