Bij Belgacom hangt er veel kunst. Dat is wel tof.

Eén van de kunstwerken dat in de gang naar de refter hangt, is een grote projectie van de lucht. Het is een video projectie met een beamer. Het coole is dat dat live beelden zijn. Het is een constante projectie van de lucht boven Brussel.

Overlaatst heb ik ontdekt waar de camera hangt die dat kunstwerk van een video-feed voorziet.

Nu heb ik een bijna onweerstaanbae drang om in het gezichtsveld van die camera een sticker te plakken met een tekst. Iets in den trand van “What did you do today to change the World?”. Of een Telenet logo :-)

Dan zou iedereen die naar de refter gaat mijn slogan zien. En volgens mij zou het een paar dagen duren alvorens de juiste mensen inzien dat er een flauwe plezante een sticker voor de camera-feed gehangen heeft.

Als ik telefoneer, dan begin ik te ijsberen. Zeker als ik iets moet uitleggen. Dat gebeurt onbewust: voor ik het weet sta ik te draaien rond mijn bureau. Ik snap niet hoe ik telefoneerde toen er nog geen draadloze toestellen bestonden!

Soms blijf ik wel zitten, maar voor echt goede gesprekken MOET ik rondlopen. Ik weet nochthans niet waarom. Het is mij een raadsel WAAROM rondlopen helpt voor de kwaliteit van het gesprek.

Op het werk hebben we een landschapsbureau, dus daar kan ik niet te lang rondlopen of iedereen zou zot worden. Daarom trek ik mij terug in de gang. Dat is een vrij grote ruimte met tegels.

Het is al vrij belachelijk dat ik zo ver loop met mijn telefoon, maar het wordt nog erger.

Op de tegelvloer van de gang, begin ik namelijk patroontjes af te lopen. Compleet neurotisch gedrag. Eerst een rechthoek, dan de diagonalen van die rechthoek, dan de letters van mijn naam, dan een trapje,…

En ik ben niet de enige. Er is nog een collega die ijsbeert. Ik ken hem niet zo goed, maar we komen elkaar regelmatig telefonerend tegen in de gang. We zijn dan alletwee een beetje lastig dat we de gang niet voor ons alleen hebben. Op zo'n moment staan we eerst efkes stil om te telefoneren, maar na verloop van tijd beginnen we toch elk onze eigen patroontjes af te lopen.

Hij is wel belachelijker dan mij. Bij elke stap die hij zet, beweegt hij zijn hoofd naar voren. Zo lijkt hij een beetje op een kip die graantjes pikt.
Ik, maak dan weer grote armbewegingen. Alsof ik graantjes aan het uitstrooien ben.

Dat is waarschijnlijk een zeer schoon zicht.

Vandaag zat ik tijdens een vergadering fier te zijn op mezelf omdat ik het zaakje goed aan het leiden was. Op een bepaald moment krijg ik telefoon van een onbekend nummer. Omdat ik een telefoontje verwachtte, excuseer ik mij en ga buiten om op te nemen.

- “Hallo, met Christel van de redactie van De Tijd. Spreek ik met Peter Van Hende?”
- “Ja, daar spreekt u mee, maar ik zit in een vergadering. Kan je over 45min eens terugbellen?”
- “Euh, ja, sorry voor het storen.”

Bij het toeleggen, denk ik “Het is gebeurd, ik ben ontdekt als trendwatcher. Ze gaan mij vragen voor een paginagroot interview met een fotoreportage. Roem zal mijn deel zijn!”.

De vergadering loopt af en ik stap in een roes naar mijn bureau, nadenkend over een aantal kwinkslagen die ik kan gebruiken voor het interview. In mijn gedachten is Christel van ‘De Tijd’ blond, rondborstig en moet ze giechelen met mijn grapjes.

Net op het moment dat ik aan het twijfelen ben of ik de vruchten van mijn nakende BV-schap zou investeren in een vakantiehuis in de ardennen of aan zee, belt het onbekende nummer mij terug. Snel haast ik mij naar een vergaderzaal voor een beetje privacy. Ik recht mijn schouders, adem eens goed in en neem de telefoon op (neus in de lucht, alsof ik het geld al kan ruiken).

- “Hallo, met Christel van de redactie van De Tijd. Spreek ik met Peter Van Hende?”
- “Hemzelf!”
- “Zou ik u een paar vragen mogen stellen?”

Ik wist het! Het is een interview!
Ik beslis dat het twee vakantiehuisjes worden. Eén aan de zee en één in de Ardennen.

- “We hebben een speciale aanbieding voor een abonnement op De Tijd. Als u nu abonnee wordt kan ik u….”

Ik plof in een nabijgelegen stoel, mijn droom spat uiteen terwijl Christel verder ratelt op de achtergrond.

- “Meneer Van Hende? Bent u daar nog?”
- “Euah, ja, sorry, ik heb geen interesse in een krant waar ik zlf niet in sta.”

Christel giechelt niet.

*klik*

Voetjes weer keihard op de grond. Gelukkig heb ik een flexibel ego :-)

Iets meer dan een jaar geleden is iedereen van Proximus verhuisd naar de Belgacom toren. Want Belgacom had Proximus overgenomen.

Het Proximusgebouw werd gehuurd en moest in zijn originele staat terug opgeleverd worden. En blijkbaar was dat casco. Want ze hebben er een jaar over gedaan om dat gebouw volledig te strippen.

Dat is ZO verspilling!

Dat gebouw stond perfect in orde met valse muren, verhoogde vloeren, bekabeling,…. En dat hebben ze er ALLEMAAL uit moeten halen. Maar de volgende huurder gaat dat weer allemaal opnieuw moeten laten installeren. Zo stom! 90% was volledig herbruikbaar. Een likje verf was het enige wat nodig was!

Het afgelopen jaar was het achter het Proximus gebouw dan ook elke avond aanschuiven om de containers leeg te halen.

[oude post die al een tijde in de wachtrij stond]

Kent ge dat? Dat ge met de auto aan het rijden zijt, in gedachten verzonken zijt en u plots afvraagt “Dat verkeerslicht 300m geleden, stond dat nu op rood of op groen?”. Op automatische piloot hebt ge ongetwijfeld het groene licht genomen, maar omdat ge het u niet kunt herinneren, hebt ge plots schrik dat ge iets verkeerd gedaan hebt.

Gisteren had ik dat op het werk.

Ik zat naar mijn computerscherm te staren en diep na te denken over de rode draad van een presentatie. Op een bepaald moment herinner ik mij dat ik een neusbeest gevangen had en het tussen duim en wijsvinger tot een bolletje begon te rollen alvorens het weg te smijten.

Het volgende dat ik mij kan herinneren is dat ik een rode draad voor mijn presentatie gevonden heb en dat het snotbolletje weg is. Maar ik kan mij niet herinneren HOE dat snot verdwenen is en waar naartoe!

• Heb ik het in de vuilbak gegooid?
• In een zakdoek geplakt?
• Ik mag hopen dat ik het niet heb opgegeten! Bah!
• Misschien heb ik het gewoon op de grond laten vallen?
• Of heb ik het onbewust onder mijn bureau geplakt?

Bij die gedachte bevriest mijn houding en begin ik onze landschapsbureau’s of te speuren om te zien of ik betrapt ben door één van mijn collega’s. Oef. Niemand heeft het gezien. Maar nu zijn er wel een paar die vreemd opkijken omdat ze mij schuldbewust zien rondkijken. Dan begin ik natuurlijk te lachen en wil niet uitleggen waarom. Het raadsel is compleet.

Het moet vreemd zijn om mij te observeren. Het ene moment ben ik nog in gedachten verzonken waarna ik plots rechtop ga zitten, de omgeving door spleetoogjes onderzoekend aftast en dan onverklaarbaar begin te lachen.

Mijn collega’s moeten echt soms denken dat ik gek ben.

[oude post die al een tijde in de wachtrij stond]

Vandaag zat er een mevrouw een boekje te lezen op mijn trein. In dat boekje stonden echter geen letters, maar muzieknoten. Ze was muziek aan het lezen! Dat vond ik al grappig.

Toen zag ik dat haar lippen bewogen. Ik kon duidelijk lezen “pom, pom, pom, pompom, tadam,..” ze was die muziek aan het lippen. Schitterend.

Ik had al gezien dat haar hand ritmisch bewoog. Eerst dacht ik nog aan een kinesytherapeutische oefening, maar uiteraard was ze de maat aan het voeren met haar hand.

Dat was een mooi beeld. Ik wou dat ik een camera bijhad. Je zou er zo een soundtrack van klassieke muziek op kunnen monteren.

Een paar maand geleden is mijn baas vertrokken om een MBA te gaan doen. Ik wist wel wat een MBA was, maar ik heb er toch ook veel over bijgeleerd. Deze kennis wil ik nu graag delen met het internet.

• Er zijn verschillende scholen die dat aanbieden, maar ze hebben niet allemaal hetzelfde niveau. Een Belgische MBA van Vlerick of Solvay is blijkbaar een stuk minder waard op de arbeidsmarkt dan een MBA van INSEAD in Parijs of een van de bekende Amerikaanse universiteiten.
• Die dingen zijn duur. Klasse onderwijs in alle betekenissen.
• Een MBA is de sleutel tot jobs in hogere regionen.
• Er zijn gestandardiseerde toegangsproeven voor, genaamd GMAT. Dat is een examen gelijk een rijexamen. Ge kunt daar boeken voor kopen om u voor te bereiden en er bestaan overal examencentra waar ge de test kunt gaan afleggen in ruil voor een paar honderd euro. Voor de dure scholen moet ge meestal ook zeer goede GMAT scores voorleggen.

Gisteren heb ik mij geschaamd over mijn bedrijf. Niet de eerste keer. Maar nu ben ik zelfs kwaad.

Rond de middag kreeg ik plots volgende SMS:

INFO PROXIMUS : Niet te geloven! Verneem straks eindelijk alles: stem om 19u00 af op VTM bij Belgacom TV!

Dit was een fout bericht op zoveel verschillende niveaus!

• Ik heb toestemming gegeven aan Proximus om mij smsjes te sturen, maar dit is een sms voor Belgacom.
• De sms doet uitschijnen dat er iets wereldschokkend te gebeuren staat om 19u. Daar krijg ik stress van. Uiteindelijk bleek het te gaan over de aankondiging van Justine Henin die terug gaat beginnen tenissen (en Belgacom die haar gaat sponsoren). Moesten ze mij daarom schrik aanjagen? Dat was niet eens nieuws! Het stond de dag ervoro al uitgebreid in de krant.
• Ik heb nog nooit eens sms gekregen over Belgacom/Proximus als er iets speciaals gebeurt. Waarom nu wel?
• Ik ben geen VTM kijker, dus WTF?

Voor mij kwam dit neer op pure SPAM en ik kan alleen maar vermoeden welke impact dit zal hebben op onze reputatie.

Het ergste van al is dat alle collega's die ik hierover sprak, dachten dat het om een fout ging of om misbruik van onze database door een ander bedrijf. Dus het zit hier vol met slimme mensen die begrijpen dat zoiets niet kan. En toch gebeurt het.

Erg!

Ik moet dringend ceo worden van Belgacom zodat ik eens wat orde op zaken kan stellen. Allez, director van een business unit zou ook al goed zijn.

Als protest heb ik mijn opt-in voor smsjes van Proximus ingetrokken. Ik stel voor dat iedereen die deze sms kreeg hetzelfde doet. Dat doet pijn, want opt-ins zijn belangrijk. Surf naar Myproximus en klik op "mijn login profiel" > "weet het als eerste".

SPOC: Single Point Of Contact.

Populaire grap: 'Single Point Of Confusion'.

Ik heb zonet van mijn collega FB een cool cadeau gekregen:

Zomaar!

Merci FB! Wreed cool. Ge moet het zo laden gelijk een echte riot gun en ge kunt er collega's mee ambeteren. Geniaal!

Over spelletjes op het werk gesproken, ik heb gisteren ontdekt dat er een Playstation 3 op 18U staat. Zalig!