Op mijn werk gebruiken we (verplicht) Outlook voor onze persoonlijke agenda. Dat is vrij handig, vooral om vergaderingen te plannen, want je kan direct zien of mensen al dan niet vrij zijn. Bij het plannen van een meeting zie je dan blauwe balkjes op de tijdstippen dat de collega’s bezet zijn (of paarse wanneer ze ‘out of office’ zijn).

Dat is efficiënt, maar na verloop van tijd loopt je agenda als vanzelf vol met vergaderingen en heb je geen tijd meer om gewoon te werken.

De oplossing: je plant gewoon meetings met jezelf op vaste tijdstippen. Dat zijn dan de momenten waarop je rustig kan werken. Dat is planning-heaven voor onze georganiseerde medemens. Die gaan dan per project blokken tijd reserveren in hun agenda en alles mooi met kleurtjes coderen.

Minder slaafse mensen (die zich niet laten muilkorven door de dictatuur van de organisatie) vinden het na verloop van tijd echter moeilijk om die tijdsblokken een naam te geven. Dus gebeurt het al eens dat die “meetings met jezelf” een creatieve naam krijgen.

Dat is op zich niet zo een groot probleem.

Het wordt echter een probleem wanneer uw bedrijf overschakelt op een nieuwe versie van Outlook en (zonder dat aan te kondigen) ook de instellingen verandert, waardoor iedereen elkaar’s agenda kan zien.

Bij het boeken van een meeting zien de collega’s dan effectief de naam van de meeting inplaats van gewoon een blauw blokje…

En zo gebeurde het dat ik deze ochtend volgende mail ontving van een niet Nederlandstalige collega:

Hi,

I’d like to book a meeting with you, but your agenda is full. I see you have a lot of meetings for the project “Aan mijn fluit trekken” this week. Is there a possibility to move any of those meetings? If that’s not possible, maybe we can use one of your daily slots (9-9.30) labeled “kakken”.

Kind Regards,
Some collegue

Met al de vertragingen van de laatsten tijd, moet ik mezelf regelmatig kalmeren door de voordelen van het treinen nog eens op te sommen. En één van die voordelen is dat ge mensen tegenkomt waarmee ge dan kunt babbelen. Dat hebt ge niet als ge in de file staat.

Negen op de tien keer dat ik extreem te laat ben (en dus extreem lastig ben), kom ik iemand tegen op de trein waarmee ik dan een leuke babbel heb. En dan is mijn humeur ineens opgeklaard!

Afhankelijk van de tijdstippen waarop ik in het station verschijn, kom ik verschilende mensen tegen:

Voor 7u30: mensen die in Leuven werken
Voor 8u: juristen, en vogelaars die op tijd zijn
8u: mijn normale crew
Na 8u: zussen van vrienden en mensen die reizen organiseren
Na 8u30: lesgevers, assistenten en ngo medewerkers en vogelaars die te laat zijn
Na 9u: journalisten, mensen die in de AB werken
Na 9u30: politici

’s Avonds is het moeilijker om mensen tegen te komen, behalve op mijn gewone trein. Dan is de crew aanwezig.

Op kantoor gaan de lichten van de toiletten automatisch aan als ge binnenkomt. Met een sensor ofzo. Daarnet ging er iemand net voor mij naar binnen, maar de lichten gingen pas aan toen ik binnenkwam. Strange. Die ‘mens’ vertrouw ik niet meer!

Ik heb ook schrik dat die ‘mens’ eens voor de deur van mijn wc-kotteke gaat staan op het moment dat ik de deur opendoe om het licht terug te laten aanspringen.

Op kantoor gaan de lichten van de toiletten automatisch aan als ge binnenkomt. Met een sensor ofzo. Spijtig genoeg gaan ze na 5min ook automatisch terug uit en zijn er geen sensoren in de aparte wc kottekes.

Vandaar dat ik dus op dinsdag (=Humo) halverwege tijdens het kakken altijd mijn deur moet opendoen en eens moet zwaaien om het licht terug te laten aanspringen.

Mijn carrière zal duren tot de dag dat op exact dat moment mijn baas binnenkomt in de toiletten.

Bij Belgacom hangt er veel kunst. Dat is wel tof.

Eén van de kunstwerken dat in de gang naar de refter hangt, is een grote projectie van de lucht. Het is een video projectie met een beamer. Het coole is dat dat live beelden zijn. Het is een constante projectie van de lucht boven Brussel.

Overlaatst heb ik ontdekt waar de camera hangt die dat kunstwerk van een video-feed voorziet.

Nu heb ik een bijna onweerstaanbae drang om in het gezichtsveld van die camera een sticker te plakken met een tekst. Iets in den trand van “What did you do today to change the World?”. Of een Telenet logo :-)

Dan zou iedereen die naar de refter gaat mijn slogan zien. En volgens mij zou het een paar dagen duren alvorens de juiste mensen inzien dat er een flauwe plezante een sticker voor de camera-feed gehangen heeft.

Als ik telefoneer, dan begin ik te ijsberen. Zeker als ik iets moet uitleggen. Dat gebeurt onbewust: voor ik het weet sta ik te draaien rond mijn bureau. Ik snap niet hoe ik telefoneerde toen er nog geen draadloze toestellen bestonden!

Soms blijf ik wel zitten, maar voor echt goede gesprekken MOET ik rondlopen. Ik weet nochthans niet waarom. Het is mij een raadsel WAAROM rondlopen helpt voor de kwaliteit van het gesprek.

Op het werk hebben we een landschapsbureau, dus daar kan ik niet te lang rondlopen of iedereen zou zot worden. Daarom trek ik mij terug in de gang. Dat is een vrij grote ruimte met tegels.

Het is al vrij belachelijk dat ik zo ver loop met mijn telefoon, maar het wordt nog erger.

Op de tegelvloer van de gang, begin ik namelijk patroontjes af te lopen. Compleet neurotisch gedrag. Eerst een rechthoek, dan de diagonalen van die rechthoek, dan de letters van mijn naam, dan een trapje,…

En ik ben niet de enige. Er is nog een collega die ijsbeert. Ik ken hem niet zo goed, maar we komen elkaar regelmatig telefonerend tegen in de gang. We zijn dan alletwee een beetje lastig dat we de gang niet voor ons alleen hebben. Op zo'n moment staan we eerst efkes stil om te telefoneren, maar na verloop van tijd beginnen we toch elk onze eigen patroontjes af te lopen.

Hij is wel belachelijker dan mij. Bij elke stap die hij zet, beweegt hij zijn hoofd naar voren. Zo lijkt hij een beetje op een kip die graantjes pikt.
Ik, maak dan weer grote armbewegingen. Alsof ik graantjes aan het uitstrooien ben.

Dat is waarschijnlijk een zeer schoon zicht.

Vandaag zat ik tijdens een vergadering fier te zijn op mezelf omdat ik het zaakje goed aan het leiden was. Op een bepaald moment krijg ik telefoon van een onbekend nummer. Omdat ik een telefoontje verwachtte, excuseer ik mij en ga buiten om op te nemen.

- “Hallo, met Christel van de redactie van De Tijd. Spreek ik met Peter Van Hende?”
- “Ja, daar spreekt u mee, maar ik zit in een vergadering. Kan je over 45min eens terugbellen?”
- “Euh, ja, sorry voor het storen.”

Bij het toeleggen, denk ik “Het is gebeurd, ik ben ontdekt als trendwatcher. Ze gaan mij vragen voor een paginagroot interview met een fotoreportage. Roem zal mijn deel zijn!”.

De vergadering loopt af en ik stap in een roes naar mijn bureau, nadenkend over een aantal kwinkslagen die ik kan gebruiken voor het interview. In mijn gedachten is Christel van ‘De Tijd’ blond, rondborstig en moet ze giechelen met mijn grapjes.

Net op het moment dat ik aan het twijfelen ben of ik de vruchten van mijn nakende BV-schap zou investeren in een vakantiehuis in de ardennen of aan zee, belt het onbekende nummer mij terug. Snel haast ik mij naar een vergaderzaal voor een beetje privacy. Ik recht mijn schouders, adem eens goed in en neem de telefoon op (neus in de lucht, alsof ik het geld al kan ruiken).

- “Hallo, met Christel van de redactie van De Tijd. Spreek ik met Peter Van Hende?”
- “Hemzelf!”
- “Zou ik u een paar vragen mogen stellen?”

Ik wist het! Het is een interview!
Ik beslis dat het twee vakantiehuisjes worden. Eén aan de zee en één in de Ardennen.

- “We hebben een speciale aanbieding voor een abonnement op De Tijd. Als u nu abonnee wordt kan ik u….”

Ik plof in een nabijgelegen stoel, mijn droom spat uiteen terwijl Christel verder ratelt op de achtergrond.

- “Meneer Van Hende? Bent u daar nog?”
- “Euah, ja, sorry, ik heb geen interesse in een krant waar ik zlf niet in sta.”

Christel giechelt niet.

*klik*

Voetjes weer keihard op de grond. Gelukkig heb ik een flexibel ego :-)

Iets meer dan een jaar geleden is iedereen van Proximus verhuisd naar de Belgacom toren. Want Belgacom had Proximus overgenomen.

Het Proximusgebouw werd gehuurd en moest in zijn originele staat terug opgeleverd worden. En blijkbaar was dat casco. Want ze hebben er een jaar over gedaan om dat gebouw volledig te strippen.

Dat is ZO verspilling!

Dat gebouw stond perfect in orde met valse muren, verhoogde vloeren, bekabeling,…. En dat hebben ze er ALLEMAAL uit moeten halen. Maar de volgende huurder gaat dat weer allemaal opnieuw moeten laten installeren. Zo stom! 90% was volledig herbruikbaar. Een likje verf was het enige wat nodig was!

Het afgelopen jaar was het achter het Proximus gebouw dan ook elke avond aanschuiven om de containers leeg te halen.

[oude post die al een tijde in de wachtrij stond]

Kent ge dat? Dat ge met de auto aan het rijden zijt, in gedachten verzonken zijt en u plots afvraagt “Dat verkeerslicht 300m geleden, stond dat nu op rood of op groen?”. Op automatische piloot hebt ge ongetwijfeld het groene licht genomen, maar omdat ge het u niet kunt herinneren, hebt ge plots schrik dat ge iets verkeerd gedaan hebt.

Gisteren had ik dat op het werk.

Ik zat naar mijn computerscherm te staren en diep na te denken over de rode draad van een presentatie. Op een bepaald moment herinner ik mij dat ik een neusbeest gevangen had en het tussen duim en wijsvinger tot een bolletje begon te rollen alvorens het weg te smijten.

Het volgende dat ik mij kan herinneren is dat ik een rode draad voor mijn presentatie gevonden heb en dat het snotbolletje weg is. Maar ik kan mij niet herinneren HOE dat snot verdwenen is en waar naartoe!

• Heb ik het in de vuilbak gegooid?
• In een zakdoek geplakt?
• Ik mag hopen dat ik het niet heb opgegeten! Bah!
• Misschien heb ik het gewoon op de grond laten vallen?
• Of heb ik het onbewust onder mijn bureau geplakt?

Bij die gedachte bevriest mijn houding en begin ik onze landschapsbureau’s of te speuren om te zien of ik betrapt ben door één van mijn collega’s. Oef. Niemand heeft het gezien. Maar nu zijn er wel een paar die vreemd opkijken omdat ze mij schuldbewust zien rondkijken. Dan begin ik natuurlijk te lachen en wil niet uitleggen waarom. Het raadsel is compleet.

Het moet vreemd zijn om mij te observeren. Het ene moment ben ik nog in gedachten verzonken waarna ik plots rechtop ga zitten, de omgeving door spleetoogjes onderzoekend aftast en dan onverklaarbaar begin te lachen.

Mijn collega’s moeten echt soms denken dat ik gek ben.

[oude post die al een tijde in de wachtrij stond]

Vandaag zat er een mevrouw een boekje te lezen op mijn trein. In dat boekje stonden echter geen letters, maar muzieknoten. Ze was muziek aan het lezen! Dat vond ik al grappig.

Toen zag ik dat haar lippen bewogen. Ik kon duidelijk lezen “pom, pom, pom, pompom, tadam,..” ze was die muziek aan het lippen. Schitterend.

Ik had al gezien dat haar hand ritmisch bewoog. Eerst dacht ik nog aan een kinesytherapeutische oefening, maar uiteraard was ze de maat aan het voeren met haar hand.

Dat was een mooi beeld. Ik wou dat ik een camera bijhad. Je zou er zo een soundtrack van klassieke muziek op kunnen monteren.