Ik betrap mij erop dat ik op de trein soms studentes observeer in zomerse outfit en bedenk “Zou ik mijn dochter zo de deur laten uit gaan?”. Het antwoord is uiteraard “Ja”. Maar ik zal toch een opmerking moeten verbijten. Zeker als ge ziet hoe de jonge wolven op de loer liggen.

Wannes moet dringend zijn Antwerps getinte aanwijzende voornaamwoorden afleren. Getuige deze scene vanavond aan tafel.

Ik: "Wannes, welk beleg wil je op je boterham?"
Wannes: "Ik wil dees vlees!"

In Gent zijn er al mensen voor minder in de gevangenis beland :-)

Als Wannes iets flinks gedaan heeft op school (zijn jas zelf aandoen bvb), krijgt hij een leuk stempeltje op zijn hand.

Maar soms vraag ik mij af of dat wel de ECHTE reden is waarom hij een stempeltje krijgt.

Misschien willen ze op school gewoon uitchecken hoe vaak ik mijn kind was. Misschien houden ze schriftjes bij waarin ze minutieus noteren hoelang het duurt tot zo'n stempel afgewassen is. En als het langer dan twee dagen duurt, lichten ze de kinderbescherming in. En die maken een dossier op. En die komen naar mijn werk en slaan mij daar publiekelijk in de boeien voor kindermishandeling.

Dat klinkt misschien gek, maar het is uiteindelijk wel een katholieke school...

Daarom was ik elke stempel direct af. Voor de zekerheid. Desnoods was ik zijn handen drie keer op één avond. Die stempel moet de dag van de zetting nog weg!

Vandaag bedacht ik echter dat ze op Wannes zijn school ook wel zullen beseffen dat ik hen op het spoor ben. Dus misschien zetten ze stempels op minder zichtbare plaatsen. Of misschien gebruiken ze stempels de er uitzien als geboortevlekjes! Als ik de stempels niet zie, kan ik ze niet afwassen.

Ik heb vandaag al eens achter zijn oren gekeken. Er stond gelukkig geen stempel.

Maar mij gaan ze niet liggen hebben. Morgen stuur ik Wannes naar school van kop tot teen bestempeld met mijn eigen stempels.

Ha! Dat ze daar nog maar eens wijs uit geraken!

Deze ochtend had ik Wannes zijn broek nogal hard opgetrokken, waarop hij zei:

"Auw, mijn piemel doet pijn."

En daarna in het zieligste stemmetje van een drie-jarige:

"Je moet er een kusje op geven."

Dat is niet de eerste keer dat dat gebeurt (hopelijk wel de eerste keer dat ik erover blog) en ik schiet dan altijd in de lach. Daar wordt Wannes dan kwaad van natuurlijk en de situatie kan maar op twee manieren opgelost worden. Ofwel een kusje geven ofwel uitleggen wat een Dutroux complex is.

Dus ik heb een kusje gegeven.

Maar nu heb ik toch een lichte stress dat Wannes vandaag op school gaat gaan vertelen:
"Papa heeft een kusje op mijn piemel gegeven".

Wat kan ik doen om het tegen te houden? Als ik Wannes zeg dat hij dat aan niemand mag vertellen gaat hij waarschijnlijk rondbazuinen dat papa een kusje op zijn piemel gegeven heeft en dat dat een geheim is. Ik hoor het hem zo al fluisteren met zijn meest gewichtige gezichtsuitdrukking. Want geheimen vindt hij de max, al heeft hij nog niet goed begrepen dat ge dat ook niet moogt doorvertellen. Hem verbieden om het verder te vertellen is geen optie.

Ik zou de juf ook kunnen waarschuwen dat Wannes dat misschien gaat zeggen en dat ze dat mag negeren. Maar ik vrees dat er dan ook een vlagje naast mijn naam komt te staan.

Dus ik heb er mij bij neergelegd en ik verwacht elk moment de sociale dienst aan mijn deur.

Chance dat ik zo'n problemen niet zal hebben met mijn dochter!

Dingen die ik al moeten laten heb voor mijn dochter:

• Concert van La Roux
• Playboy avond in Carré
• Hard werken en carrière maken op mijn werk
• Waarschijnlijk ook een bezoek aan het autosalon

En dan heb ik het meest voor de hand liggende nog niet vermeld, omdat ik manieren heb.

Die ochtend in de gang op school observeert Wannes de mama van een ander kindje (vlak naast ons):

- Papa, die mevrouw lijkt echt wel op een heks he
- Ssht, allez jongen, kom, doe u jas uit.
- Papaaaaaaa
- Jaja, 't is al goed, kan jij zelf je jas flink ophangen?
- Jamaar papa, die mevrouw lijkt echt op een heks.
- Aan welk haakje moet jouw jas? Papa weet dat niet, toon het eens.
- PAPA. HET IS EEN HEKS!
- Wannes, dat is geen heks, dat is een mama. En doe nu voort.
- Maar die heeft toch zwart haar en een kromme neus?
*Mevrouw lacht groen naar mij en gaat weg*
- Heksen hebben een wrat op hun neus en die mevrouw had geen wrat dus dat is geen heks. Allez hup, ga maar binnen in de klas.

Mijn Loetje en ik delen een Google kalender en dat is de max, maar er ontbreekt nog iets.

Ge weet dat ge oud zijt als ge naar Villa Vantilt staat te kijken op het Sint-Pietersplein en ge hoort de ene twintigjarige tegen de andere zeggen: "Wat is de echte naam van Alberto Vermicelli ook alweer?"

Wannes: "Weet ge wanneer ge kaka water moet geven?"
ik: "euh, neen"
Wannes: "Als hij dorst heeft!"

*hilariteit*

Wannes: "Gek he. Ik moet daarmee lachen"

Ik begin meer en meer op mijn vader te trekken:

1.
Tijdens mijn jeugd kon mijn vader de namen van de straten in onze buurt nooit onthouden. Tot grote hilariteit van mij en mijn broer. Hij heeft nochtans altijd in dezelfde omgeving gewoond, maar in zijn jeugd bestonden een hele hoop straten nog niet.

Wel, ik heb hetzelfde. Mijn loetje is van Antwerpen en ik ben van Gent. En toch kan ik de straatnamen in een straal van 500m rond onze woonst niet onthouden. Ik moet dat aan Tinneke vragen. Net zoals mijn vader dat aan mijn moeder moest vragen (die ook niet van de streek was).

2.
Mijn vader stond altijd op om het ontbijt te maken (tijdens de week) en de rest van het gezin bleef zo lang mogelijk liggen. Toen dacht ik regelmatig "Ik ga dat nooit kunnen (opstaan om ontbijt te maken) want ik ben geen ochtendmens". Mijn vader is ook geen ochtendmens en daarom dekte hij 's avonds al de ontbijttafel.

Nu doe ik hetzelfde. Tegen alle verwachtingen in, sta ik eerst op (tijdens de week) om Wannes zijn ontbijt te maken. En ook ik begin 's avonds al met de voorbereidingen.

Als ge mij 20 jaar geleden gezegd had dat ik 's morgens zou opstaan en geen straatnamen zou kunnen onthouden, ik zou u nooit geloofd hebben. Nooit!

Langs den andere kant, ik zou ook nooit geloofd hebben dat er elke nacht een hete beze naast mij zou liggen met weinig tot geen kleren aan.