Ecover(domme)
by admin on May 9, 2012
Beste Ecover,
Toen ik deze middag thuiskwam stond er mij 10cm schuim op te wachten in de gang.
Zou u de verpakkingen van uw “Wasverzachter” en uw “Wol en Fijnwasmiddel” meer kunnen differentiëren? Die flessen zien er nu hetzelfde uit (op de kleur van het dopje na) .
Daardoor had ik fijn wasmiddel in het bakje van de wasverzachter gedaan, wat klaarblijkelijk niet de bedoeling kan zijn.
Ondergeschuimde Groeten,
Fons
ps:
Ok, ik overdrijf, dat is niet echt gebeurd. Gelukkig. Maar ik had wel schrik dat het zou gebeuren! Toen de was 10min inzat en ik mij plots mijn fout realiseerde, heb ik als een gek het etiket nagelezen maar daar stond NIET vermeld “In het geval u dit product per ongeluk in het bakje van de wasverzachter giet, hoeft u niet te vrezen voor een ontploffing van schuim. De gevolgen zullen zich beperken tot een wasresultaat dat niet aan de gemiddelde zachtheidseisen voldoet”. Had DAT op het etiket gestaan, ik had de wasbeurt niet moeten onderbreken en herbeginnen. Want dat is dus niet groen he, de was moeten herbeginnen. Dat is dubbel waterverbruik! Als Ecover echt als een groen merk bestempeld wil worden, verwacht ik dat jullie zoveel mogelijk wasonderbrekingen proberen te vermijden door een simpele vermelding op het etiket.
Chauffe plateau
by admin on May 8, 2012
Het Belgacom gebouw in Brussel (waar ik werk) bestaat uit drie torens: twee grote en één kleintje. Die drie torens zijn verbonden door een gelijkvloerse verdieping die het hele perceel beslaat en waar ook de restaurants, shops en het auditorium in zijn ondergebracht.
Omdat die gelijkvloerse verdieping veel open ruimtes en toegangen tot torens (en de buitenwereld) bevat, is het daar altijd een beetje tochtig en fris. Niet koud, maar toch frisser dan op mijn bureau. Wanneer ik uit de lift stap om te gaan eten, voel ik altijd een korte rilling over mijn rug gaan.
Ik kan kiezen uit drie opties om te gaan eten. Er is een Foodmaker, een broodjeszaak en een typisch self-service restaurant gelijk de Carrestel. De Foodmaker is met voorsprong de hipste, lekkerste en gezondste oplossing. Maar toch kies ik meestal voor het self-service restaurant.
Want daar hebben ze verwarmde dienbladen! De dienbladen die je aan de ingang moet nemen komen net uit de vaatwas een hebben lekker warm. Om de friste van de benedenverdieping te counteren, houd ik mijn dienblad strak tegen mijn lichaam en dan voel ik mezelf opwarmen.
Ik geniet daar altijd een beetje van.
Pipi Psychologie
by admin on April 24, 2012
Op den bureau zijn ze de toiletten (grondig) aan het renoveren. In de eerste fase worden alle oneven verdiepingen aangepakt en aangezien ik op het 17de werk, moet ik nu noodgedwongen uitwijken naar de wc’s op het 16de of het 18de.
Ik ga altijd naar het 16de en het heeft mij drie dagen gekost om mij te realiseren dat ik evengoed naar het 18de zou kunnen gaan! De reden is puur psychologisch: ik ben een uitsteller. Ik doe eerst de leuke dingen en stel het moeilijke werk uit tot later. In dit geval: ik neem eerst de trap naar beneden en pas als het echt niet anders kan, doe ik de moeite om de trap naar boven te nemen. Dat was een confronterende vaststelling! De eerste drie dagen heb ik het 18de op geen enkel moment zelfs maar overwogen. Ik zag alleen het 16de.
Sinds ik deze nieuwe psychologische profileringstechniek (patent pending) ontdekt heb, pas ik hem uiteraard toe op al mijn collega’s. Mijn hypothese blijkt te kloppen, want de harde werkers gaan effectief naar het 18de. Straf.
Uit mijn kleine onderzoekje zijn ook een paar andere profielen naar voor gekomen:
- Neuroten: dat zijn mensen die (zelfs volgens mijn normen) onnatuurlijk hard nagedacht hebben over hun keuze van WC. Drie mensen vertelden mij dat ze eerst naar beneden gaan omdat dat efficiënter is. Bij het naar boven gaan zullen ze namelijk lichter zijn (minus pipi of kaka) en zal het hen minder moeite kosten om de trappen te bestijgen bij de terugkeer. Het waren allemaal ingenieurs, trouwens.
- Sociopaten: deze mensen kiezen de verdieping op basis van wie ze kunnen tegenkomen onderweg. Ze willen niet gaan plassen op een verdieping waar collega’s werken die hen niet liggen.
- Hedonisten: op sommige verdiepingen is de make-over al klaar. De nieuwe toiletten zijn prachtige en er zijn collega’s die speciaal een omweg maken om te genieten van de luxe van de nieuwe toiletten :-)
Achtung baby
by admin on March 1, 2012
Duitsland is goed bezig.
Dat Europa het al bij al nog niet dramatisch slecht doet in deze crisis, hebben we aan de Duitsers te danken. Zij trekken de cijfers omhoog. Het is er ook aan te merken de laatste tijd. Merkel is precies de officieuze president van Europa en dat zullen die ‘luie’ Grieken geweten hebben!
Andere lidstaten beginnen daarover te morren en het is blijkbaar zo erg dat de Duitse minister van buitenlandse zaken het nodig acht om een charmeoffensief in te zetten. Hij wil daarmee ‘de angst voor een oppermachtig Duitsland wegnemen’ stond vandaag in Metro. Als je vriendjes vinden dat je teveel de baas speelt, dan kan je gewoon wat minder bazig beginnen doen of je kan hen uitleggen dat er goede redenen zijn waarom jij de baas mag spelen. Dat charmeoffensief neigt een beetje naar de tweede optie en daar krijg ik het benauwd van.
Maar het is nog erger. Sinds haar strenge aanpak van Griekenland doet Merkel het ongelooflijk goed bij opiniepeilingen in de Heimat. De Duitse bevolking voelt blijkbaar wel wat voor een groot en sterk Duitsland.
En het zijn niet alleen de Duitsers. Wij Belgen voelen ook wel wat voor sterke Duitsers. Vandaag viel het mij plots op dat twee automerken een Duitstalige baseline (is baseline de juiste term?) voeren in België :
- Opel: Wir leben autos
- Audi: Vorsprung durch technik
- Update via @gewoonstijn: VW: Das auto
Volgens mij is dat iets speciaals. Vroeger was dat toch niet? Een normale baseline is in de taal van uw publiek of in het Engels. Een andere taal heb ik nog niet veel gezien. Zeker in Wallonië ligt dat gevoelig (zelfs voor Engels). Maar ook daar gebruiken ze een Duitse baseline. Opel doet het ook in Frankrijk, Audi niet.
Stel u voor dat Peugeot of Citroën afkomen met een Franse baseline in Vlaanderen. Zou dat goed werken?
Ik denk niet dat die automerken de voorposten zijn voor een Duitse invasie (Opel is trouwens Amerikaans). Maar het wil ongetwijfeld wel zeggen dat die merken marktonderzoek hebben laten doen en dat daaruit gebleken is dat de Belgische bevolking positieve gevoelens heeft bij Duitse baselines.
Op zijn minst kunnen we spreken van een groeiende populariteit van de Duitse cultuur (en moest ik niet zo lui zijn, ik zou waarschijnlijk parallellen kunnen vinden op andere vlakken).
Ik ben alvast compleet paranoïde en volgens mij komt het er op neer dat Duitsland de zeep op de grond heeft gegooid en dat wij ons allemaal langzaam maar zeker aan het bukken zijn om ze op te rapen :-)
Update: Michel (in de comments) en Stijn (op twitter) merken terecht op dat ik paranoïde ben, want dat de Duitse merken al langer Duits gebruiken in hun communicatie.
Fifi à mama
by admin on January 12, 2012
Toen ik daarnet naar het station fietste, passeerde ik een stoere grote man met kort haar, type buitensmijter*. Hij was eind de dertig, droeg een spijkerbroek, een lederen vest en er krulde een tattoo uit zijn t-shirt (daar waar je borsthaar zou verwachten). Dat alles werd bekroond met een gouden kettingske en wat littekens.
Vrij cliché en dus vrij onopvallend, ware het niet dat hij een belachelijk klein hondje aan een leiband meesleurde. Het hondje had duidelijk geen zin om te volgen en probeerde af te remmen, maar de man stapte onverstoorbaar verder, blik op oneindig.
Na het stallen van mijn fiets, kwam ik de man opnieuw tegen in de centrale gang van het station. Het hondje was nog steeds vruchteloos aan het afremmen en op het moment dat ik hen zie, blijkt ook waarom: het hondje begint te kakken. Pas 30 meter uitgerekte drol later merkt de man het op en wanneer hij snapt wat er gebeurd is (het duurt drie volle seconden), gaat hij volledig uit de bol. Hij begint te stampvoeten en roept dingen als “WE GAAN TE LAAT KOMEN” en “NU MOE KIK DA HIER GODVERDOMME OPKUISEN OFWA?”.
De bodybuilder breekt. Hij kan het niet aan. Het voelt voor mij al raar aan om DIE man met DAT hondje in het station te zien en het gevoel is blijkbaar wederzijds. Hij is ver buiten zijn comfortzone. Hij kan de omgeving zijn wil niet opleggen en wordt overmand door stress. Hij verliest zijn ‘cool’. Geconfronteerd met dat falen, wordt het uiteraard alleen nog maar erger en het hondje moet het ontgelden in een scheldtirade.
Ik zou durven zweren dat ik hem bijna zie wenen.
Best wel zielig om te zien. Elke vezel in mijn lijf wil hem gaan helpen. Maar ik durf niet! Het is en blijft een boom van een vent die zichzelf aan het verliezen is. En de hond stinkt. Naar kak.
Uiteindelijk ben ik toch gaan helpen natuurlijk. Bleek dat hij iemand moest afhalen. Zijn moeder. Het was haar hondje. Het is allemaal nog goed afgelopen. Ik mag vanaf nu gratis binnen in de CherryMoon.
* gelijk @PabloPoublon op Facebook/twitter
Online Trendrapport 2012
by admin on December 30, 2011
Zoals elk jaar heeft Netlash een overzicht gemaakt van de Internet trends voor 2012, zoals voorspeld door 39 mensen die daar hun mening over kwijt wilden. Het ziet er weer zeer mooi uit en dan ben ik fier dat ik een bijdrage mocht leveren. Op zich wil dat niets zeggen, want iedereen die dat wil, mag een bijdrage leveren, maar het ziet er mooi uit en dat is cool.
Je kan het hieronder lezen of downloaden (en als dat niet werkt, kunt ge het op de blog van Netlash vinden).
Boeken lezen
by admin on December 22, 2011
O Fnac, jij duivelse winkel. Hoe kan ik weerstaan aan al die mooie boeken in uw rekken? Zo interessant, zo uitnodigend zijn de selecties die op uw koppen liggen!
Maar ik heb geen tijd/energie om boeken te lezen! Ons boekenkast ligt vol met boeken die we al gekocht hebben, maar nog niet gelezen. En dan zwijg ik nog over de boeken op de e-reader. Dus ik moet mij beperken tot het kopen van kerstcadeautjes voor anderen.
Het is een drama en het doet pijn, maar ik neem mij voor om ze later allemaal te lezen! En ik hoop dat ‘later’ al over 2 jaar begint.
Dit gezegd zijnde heb ik toch een boek gelezen afgelopen zomer. Hoera! Dat wou ik allang eens melden, maar het was er nooit van gekomen, dus doe ik het nu.
Een boek gelezen dus. En het was dan nog een voltreffer ook. Dubbel hoera! “De eenzaamheid van de priemgetallen”. Prachtig geschreven en soms herkenbaar (incl. referenties naar The Cure). Beetje hard misschien, maar op een mooie manier.
Daarna ben ik in “In Europa” begonnen en voorlopig lukt het om dat stukje per stukje te lezen. Die techniek werkt wel voor dat boek. Het is niet fantastisch goed geschreven, maar goed genoeg en enorm interessant. Ik stond er van versteld hoeveel ik vergeten was uit de geschiedenislessen. De opgefriste kennis helpt mij om de huidige internationale politieke vraagstukken beter te kaderen. Het helpt zelfs om de tijdsgeest te vatten.
Spygames op de trein
by admin on December 7, 2011
Sommige mensen hebben schrik van Google omdat die achter uwe rug uw privacy schenden. Ha! Ze zouden schrik moeten hebben van MIJ! Ik ben een topspion.
Vandaag zat ik op de trein in te dutten toen ik mijn buurman tegen zijn maat hoorde vertellen over zijn ex-job. Het ging daar te traag naar zijn goesting. Ze zaten daar allemaal de krant te lezen. Hoe meer hij vertelde over dat bedrijf, hoe meer ik de werkomgeving van een (hard werkende) vriendin herkende.
Ik kan het uiteraard niet zomaar laten gebeuren dat er iemand slecht spreekt over een vriendin, maar ik was ook nog niet 100% zeker dat het over hetzelfde bedrijf ging.
De enige oplossing was om stiekem een foto te nemen van die gast en door te sturen naar die vriendin. En ja hoor, 10min. later krijg ik de bevestiging en zijn naam. Om het dramatisch effect te verhogen, heb ik dan gewacht tot net voor ik moest uitstappen om hem aan te spreken:
- “Excuseer, Dieter, je hebt de groetjes van Florence Verstraeten. Ze laat weten dat ze nooit de krant leest op het werk.”
- “Ah, euh, maar hoe…”
- “Ja manneke, in ‘t vervolg twee keer nadenken alvorens ge slecht spreekt over een ander he. De staatsveiligheid is overal!”
En dan ben ik afgestapt.
Ik heb dat nog al gedaan en ik vind dat de max. Niet omdat ik mensen bang wil maken, maar omdat het ook bewijst dat de wereld klein is. De vorige keer dat het mij overkwam, was 9 maand geleden.Ik kijk al uit naar mijn volgende ervaring ergens volgende zomer!
[Ik heb mogelijks een beetje overdreven, maar ik heb wel een foto doorgestuurd, bevestiging gekregen en een mens aangesproken. Maar misschien niet zo offensief :-)]
Zeldzaam spelletje
by admin on December 5, 2011
Het overkomt mij regelmatig dat ik met iemand aan het praten ben op de trein (of op het perron) en dat die persoon achterblijft in het gedrum bij het op- of afstappen. Ik heb dat dan niet door en zet mijn gesprek verder met een wildvreemde die toevallig naast mij loopt. Dat is schaamtelijk.
Ik probeer er mij tegen te wapenen door zoveel mogelijk oogcontact te zoeken met mijn gesprekspartner tijdens drukke momenten op de trein. Maar desalniettemin staat er bij het volgende oogcontact toch soms een wildvreemde naast mij.
Het grappige is, dat het andere mensen ook overkomt. Ik zie dat gebeuren. En heel soms (1 keer om de 6 maand, schat ik) ben ik de wildvreemde met wie iemand anders per abuis een gesprek verderzet.
En nu komt het spel! Mijn doel is om dat gesprek zo lang mogelijk aan de gang te houden, zonder dat die mensen dat doorhebben. Ik maak dan instemmende geluidjes en knik met mijn hoofd en heel soms geef ik zelfs antwoorden op vragen. Dat gaat goed met vragen waarbij het antwoord al in de vraag zit verwerkt:
- “Vond je dat ook niet overdreven?”
- “Ja, dat vond ik ook overdreven!”.
Mijn record is 150m.
pendelaarsboekje
by admin on November 28, 2011
Het is nu al een kleine tien jaar dat ik pendel tussen Gent en Brussel. Dat levert af en toe wel eens een anekdote op. En ik denk dat ik niet de enige ben. Er moeten toch nog mensen zijn die straffe NMBS verhalen hebben?
En wie leest er het allerliefst over treintoestanden? De pendelaars!
Daarom stel ik voor dat we allemaal samen een boek schrijven voor onszelf. Een boekje over het pendelen met de NMBS: de treinen, de stations, de rare kwieten op de trein, de vertragingen, … Een bundeling van anekdotes. Niet noodzakelijk literatuur, maar vrolijk leesbare lectuur.
Alle stukjes moeten voldoen aan een bepaald format:
- Het moeten korte anekdotes zijn (max. twee tot drie pagina’s), luchtige tussendoortjes.
- Ze mogen niet zeurderig of zagerig zijn, we willen geen NMBS klachtenboek maken.
- Er moet ergens een grappige of verrassende twist in zitten.
En we gaan niet alleen teksten in dat boekske zetten. Er komen ook foto’s in. Het gaat 50/50 zijn, want we willen ons boekske ook aan mensen verkopen die niet willen lezen, maar wel willen kijken.
Geen typische treinfoto’s natuurlijk, maar originele grappige getuigenissen van het pendelaarsleven.
Ik zal een website maken waarop we alles kunnen verzamelen. Ik zorg ook voor de juridische onderbouwing van het geheel, zodat het een beetje eerlijk verloopt. Alle winst wordt evenredig verdeeld onder iedereen die een bijdrage geleverd heeft aan het boekje.
Deadline is tegen de zomer, zodat we nog een uitgever kunnen vinden die ons boekje kan uitgeven tegen dat het boekenbeurs is. Ah ja! Het is wel de bedoeling om daar geld aan te verdienen natuurlijk :-).
De kwaliteit van de stukjes zal ook wel beoordeeld worden op hun kwaliteit. Hoe we dat gaan doen, dat weet ik nog niet. Maar we kunnen niet alles zomaar opnemen, want we willen geld verdienen, dus het moet goed zijn. Ik ben niet zo’n fan van stemmingen op een website om kwaliteit te bepalen , want dat gaat er niet altijd even eerlijk aan toe. Misschien laten we gewoon de uitgever kiezen (als we die vinden).
De eerste druk verkopen we integraal aan METRO, die het dan gratis mogen verdelen samen met hun krantje. Dan zijn we toch al zeker van een BEETJE winst.
Goed, wie doet er mee? Ik moet tien deelnemers vinden voordat ik het zie zitten om een website op te straten hiervoor :-).